Η Ειρήνη πήγε στο χωρίο του Άγιου Βασίλη για να πάρει… δώρο 66 χλμ. τρεξίματος στο χιόνι!

/
1 min read

Υπάρχουν πολλοί λόγοι να πάει κανείς στο παγωμένο Ροβανιέμι. Πολλοί; #not Ας το πάρουμε από την αρχή. Υπάρχει ένας και μόνο λόγος να πάει κανείς στο παγωμένο Ροβανιέμι και δεν είναι άλλος από τον Άγιο Βασίλη.

Η Ειρήνη Στασινοπούλου, ωστόσο, ανακάλυψε έναν ακόμα και δεν ασχολήθηκε με τον κύριο με τα μούσια.

Η 53χρονη Ελληνίδα, μητέρα του κολυμβητή υπεραποστάσεων Σπύρου Χρυσικόπουλου, δεν έγραψε γράμμα αλλά έκανε… απόβαση πριν από λίγο καιρό στη Φιλανδία, για να τρέξει στο Rovaniemi 150.

Στην εκκίνηση του αγώνα

Πρόκειται για ένα event που ξεκίνησε το 2012. Ένας αγώνας υπεραπόστασης 150 χιλιομέτρων για τρελούς, που στη συνέχεια εμπλουτίστηκε με αγώνα 300 χιλιομέτρων για θεόμουρλους και 66 χιλιομέτρων για εκείνους που ξεκινούν να… τρελαίνονται.

Το γεγονός ότι άρχισε να τρέχει δειλά-δειλά πριν από 6 χρόνια, δεν ήταν αρκετό να την κάνει να φανταστεί ότι τα 200 πρώτα μέτρα που έκανε μέσα σε ένα γήπεδο, θα γινόντουσαν 66 χιλιόμετρα στους -13 βαθμούς κελσίου κοντά στον Αρκτικό Κύκλο.

Η Ειρήνη έτρεξε και βάδισε συνεχόμενα μέσα στα χιόνια και στον πάγο για 14 ώρες και 35 λεπτά και ναι, το ευχαριστήθηκε κιόλας.

Και είχε και το κουράγιο να μας ανοίξει την καρδιά της και να μας γράψει γράμμα για να μας πει πως πέρασε. Και δεν μας ζήτησε δώρο.

Διότι ήδη το είχε πάρει. Από μόνη της. Με το τσαγανό και τον τερματισμό της. Δεν ζήτησε τίποτα από τον Άγιο Βασίλη. Παρά το γεγονός ότι ήταν στο χωριό του…

«Πριν τον αγώνα είχα σκεφτεί σε ποιους θα τηλεφωνήσω αν νιώσω κούραση, πόνο ή φόβο»

Ξεκίνησα το τρέξιμο, εντελώς τυχαία, πριν 6 χρόνια που βρέθηκα στο γήπεδο μαζί με το γιό μου που έτρεχε ενώ εγώ περπατούσα. Έτρεξα τα πρώτα μου κουραστικά 200μ. και…. αυτό ήταν. Μαγεύτηκα και δεν έχω σταματήσει να τρέχω από τότε. Ξεκίνησα με αγώνες 5-6 χιλιομέτρων, οι οποίοι πολύ σύντομα έγιναν των 10χλμ, ημιμαραθώνιοι, μαραθώνιος, 50 χλμ με αποκορύφωμα τα 66 χιλιόμετρα που έτρεξα στις 15 Φεβρουαρίου στο παγωμένο Rovaniemi.

Στους -13 βαθμούς Κελσίου

Την απόφαση για τον αγώνα στο Rovaniemi με βοήθησε ο γιός μου, Σπύρος Χρυσικόπουλος, να την πάρω, ο οποίος είχε τρέξει πέρσι το Rovaniemi150. Ήταν βέβαιος ότι θα μου αρέσει και θα τα καταφέρω.

Ετσι, μετά τον αυθεντικό μαραθώνιο άρχισα τις προπονήσεις στο βουνό, και από τις γιορτές των Χριστουγέννων και μετά προπονούμουν στη χιονισμένη Πάρνηθα. Προπόνηση σε χαμηλές θερμοκρασίες όμως δεν κατάφερα να κάνω.

Οι εντυπώσεις μου από τον αγώνα είναι εξαιρετικές. Ήταν ένας αγώνας διαφορετικός, παράξενος και δύσκολος με πολλές εναλλαγές τοπίων. Η εκκίνηση έγινε σε θερμοκρασία -13ο C, σε ένα παγωμένο ποτάμι.

Ήταν ένας αγώνας αυτονομίας και επιβίωσης κ ως εκ τούτου η υποστήριξη από τη διοργάνωση ήταν μηδαμινή. Υπήρχαν πέντε σταθμοί που λειτουργούσαν ως check points και μόνο στον πρώτο και στον τελευταίο υπήρχε παροχή νερού.

Αυτό σημαίνει ότι έπρεπε να έχω μαζί μου ότι τρόφιμο θα χρειαζόμουν στον αγώνα και επίσης θα έπρεπε να κάνω σωστή διαχείριση του νερού μου από το 10ο ως το 60ο χιλιόμετρο που θα έβρισκα πάλι νερό.

Η δύσκολη προσπάθεια της Ειρήνης

Βίωσα μια απίστευτη εμπειρία. Αγωνίστηκα σε εκπληκτικά τοπία, σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, με δυσκολίες που δεν είχα ξανανιώσει.

Από το απέραντο λευκό του ποταμιού που έγινε η εκκίνηση σε μεγάλες εκτάσεις δασών και από πανέμορφα μονοπάτια με απόκοσμη ησυχία σε μια υπέροχη παγωμένη λίμνη με ομίχλη, χιόνι και χαμηλή ορατότητα.

Και από τη λίμνη πάλι σε δάση και το απέραντο παγωμένο ποτάμι κάτω από το νυχτερινό ουρανό.

Ένιωσα πάρα πολύ μικρή, αλλά ταυτόχρονα πολύ δυνατή και έτοιμη να με ωθήσω στα όριά μου. Πριν τον αγώνα είχα σκεφτεί σε ποιους θα τηλεφωνήσω αν νιώσω κούραση, πόνο, φόβο ή οτιδήποτε άλλο προκύψει και με δυσκολέψει.

Δεν χρειάστηκε. Προσπαθούσα να ευχαριστηθώ την κάθε στιγμή. Στο 43ο χιλιόμετρο τελείωσε η μπαταρία του ρολογιού μου. Αναμενόμενο, αλλά εκεί ακριβώς, επειδή είχε νυχτώσει και ήμουν μέσα στο δάσος, ένιωσα μοναξιά.
Το έδιωξα αμέσως αυτό το συναίσθημα και τη θέση του πήρε η χαρά γι αυτό που βίωνα.

Η οποία έγινε μεγαλύτερη στο τελευταίο check point γιατί έφτασα μια ώρα νωρίτερα απ΄ αυτή που υπολόγιζα. Ένιωσα πραγματικά ευλογημένη που ζούσα αυτή την εμπειρία. Περίπου στο 62ο χιλιόμετρο λάμβανα ενθαρρυντικά μηνύματα από την οικογένειά μου στην Ελλάδα.

Τα διάβασα μετά τον αγώνα, δεν ήθελα να καθυστερήσω. Μόνο πήρα το γιο μου το Βαγγέλη τηλέφωνο για να του πω ότι πέταγα προς τον τερματισμό. Ήθελα να μοιραστώ τη χαρά μου.

Τερμάτισα μετά από 14 ώρες και 35 λεπτά, καταχαρούμενη, ενθουσιασμένη, ικανοποιημένη και αφού μίλησα με όλη την οικογένειά μου, δεν κατάφερα να κοιμηθώ παρά ελάχιστα γιατί δε μπορούσα να διαχειριστώ την χαρά μου.

Θέλω να ευχαριστήσω την εταιρεία «anaplasis» μεγάλο χορηγό μου, που στάθηκε δίπλα μου από την πρώτη στιγμή. Κατάλαβε πόσο σημαντικό ήταν για μένα, στα 53 μου να τρέξω αυτό τον αγώνα στον αρκτικό κύκλο.

Την εταιρεία «Κουλουράδες» που πίστεψαν σε μένα πριν καν γνωριστούμε.
Επίσης το γυμναστήριο «Fitlab Kolias-Vasileiou» που ανέλαβε την μυική μου ενδυνάμωση με ems. Το μεγαλύτερο ευχαριστώ όμως το οφείλω στο γιο μου και προπονητή μου, Σπύρο Χρυσικόπουλο, που με προπόνησε σκληρά και με έπεισε να ζήσω αυτή την απίστευτη εμπειρία.

Για τον Βαγγέλη που μας έμαθε να παλεύουμε…

Ο αγώνας μου είναι αφιερωμένος στη μνήμη του αγαπημένου μας Βαγγέλη Ασπρόμουγγου, του εμπνευστή και δημιουργού της σελίδας Cancelthecancer στο facebook. Θα τρέχει πάντα δίπλα μας!

Previous Story

Το ντοκυμαντέρ «Against all G-odds» του Πάνου Βλάχου (trailer)

Next Story

Ο Τομ Πέρι βιώνει έναν πολύ σκληρό καρκίνο αλλά συνεχίζει να τερματίζει σε μαραθώνιους!

Latest from Editor's Pick