Η τεράστια ψυχική δύναμη του Μπρετ Ντάνλαπ!

1 min read

Οι άνθρωποι έχουν την κακή συνήθεια να κρίνουν με βάση διαφόρων ειδών στερεότυπα. Βλέπουν κάποιον να φοράει βρώμικα ρούχα και αμέσως θεωρούν πως είναι άστεγος. Βλέπουν κάποιον άστεγο και αυτόματα πιστεύουν πως είναι και επικίνδυνος. Ακούνε κάποιον να κεκεδίζει ενώ μιλάει: είναι χαζός. Και όταν κοιτάνε κάποιον που έχει κινητικά προβλήματα, πιστεύουν πως κοιτάνε κάποιον με κατεστραμμένη ζωή.

Ο Μπρετ Ντανλαπ είχε μάθει να ζει αγνοώντας όλα αυτά τα στερεότυπα. Είχε καταφέρει να έχει μια καλή ζωή παρά τα σωματικά του προβλήματα. Φυσικά, είχε πείσει τον εαυτό του πως η ζωή του έχει συγκεκριμένα όρια, που δεν μπορεί να ξεπεράσει. Για παράδειγμα, όταν το 2012 ο αδερφός του Μπρετ του πρότεινε να αρχίσουν να τρέχουν μαζί, προκειμένου να έχει παρέα στις προπονήσεις του, ο ίδιος νόμιζε ότι ακούει κάποιο αστείο. Πλέον, ο 45χρονος Μπρετ έχει βρει στο τρέξιμο ένα νέο πάθος.

Με τη μητέρα του και τον πατριό του, μόνιμους υποστηρικτές κάθε προσπάθειάς του.

Το γεγονός ότι το τρέξιμο μπήκε στην καθημερινότητά του είναι ένα από τα πιο κομβικά γεγονότα της ζωής του. Φυσικά, δεν μπορεί να συγκριθεί με εκείνο που έζησε όταν ήταν έξι χρονών. Τότε, ένα τυπικό μεσημέρι που ο Μπρετ γυρνούσε από το σπίτι, έτρεξε χαρούμενος να περάσει τον δρόμο ανάμεσα στο πεζοδρόμιο και το σπίτι του που βρισκόταν απέναντι. Ήταν χαρούμενος γιατί στο σπίτι είχε έρθει η γιαγιά του για μερικές μέρες και έτρεχε χαρούμενος να την συναντήσει. Τότε, ένα αμάξι που ερχόταν με φόρα τον έριξε στο έδαφος.

Όταν έφτασε αναίσθητος στο νοσοκομείο, η ζημιά που είχε υποστεί φάνηκε πως είναι πολύ σοβαρή. Η λεκάνη του είχε ραγίσει σε δύο μέρη, το παχύ του έντερο ήταν σχισμένο. Οι γιατροί αφαίρεσαν τα δόντια του, τα οποία είχαν σπάσει. Ακόμα και αν συνερχόταν από το κώμα, οι γιατροί πίστευαν πως δύσκολα θα ξαναμιλήσει. Τελικά, συνήλθε από το κώμα και ξαναμίλησε αλλά τίποτα δεν ήταν όπως παλιά: η δεξιά μεριά του εγκεφάλου είχε υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά. Και αυτό θα φαινόταν για πάντα στον τρόπο που μιλούσε. Αρχικά, φαινόταν πως μάλλον δεν θα ξαναλειτουργήσει συνολικά η δεξιά του μεριά αλλά ο Μπρετ ήταν σκληρό καρύδι.

Με πολλή δουλειά, με πολλή αποφασιστικότητα και το κυριότερο, με άπειρες φυσιοθεραπείες κατάφερε να περπατήσει ξανά. Βέβαια το δεξί του πόδι δεν θα ήταν ξανά ποτέ δυνατό. Γενικότερα, τα σημάδια αυτού του καταραμένου συμβάντος θα βρισκόντουσαν για πάντα πάνω του. Αλλά τουλάχιστον, ο Μπρετ δεν θα καθόταν σε αναπηρικό καροτσάκι, θα μπορούσε να περπατάει. Με δυσκολία πάντα…

Ο Μπρετ ήταν ανέκαθεν πανέξυπνος βέβαια και η πνευματικές του ικανότητες ισορροπούσαν τη σωματική του αναπηρία. Αυτό ωστόσο δεν ήταν αρκετό για να γλυτώσει τον κοινωνικό ρατσισμό. Και ειδικά, στο σχολείο. Ακόμα θυμάται το σκηνικό στην τελευταία τάξη του Λυκείου όταν γινόντουσαν οι σχολικοί αγώνες τρεξίματος. Είχε πάρει μέρος απλά για να πάρει, όχι για ουσιαστικούς λόγους. Ήταν δεδομένο πως θα τερματίσει τελευταίος. Ακόμα θυμάται τον πρώτο και πιο γυμνασμένο συμμαθητή του, να βρίσκεται στη γραμμή τερματισμού μετά τα πανηγύρια για την πρωτιά του και να γελάει με τη ψυχή του με τον Μπρετ που αγκομαχούσε να τερματίσει: σήμερα μάλλον θα τον περνούσε για πλάκα.

«Πολλοί άνθρωποι σκέφτονται πως δεν θα τα καταφέρουν με το τρέξιμο. Αυτό δεν βγάζει κανένα νόημα. Πως το ξέρουν; Πως ξέρει κανείς τι μπορεί και τι όχι αν δεν προσπαθήσει πρώτα;», λέει ο Μπρετ.

Ήταν τόσες πολλές οι κοινωνικές δυσκολίες που ένας από τους λόγους που το σκέφτηκε πάρα πολύ πριν πει το «ναι» στον αδερφό του, τον Έρικ για το τρέξιμο ήταν πως δεν ήθελε να περάσει και πάλι δύσκολα εξαιτίας του βλέμματος των άλλων. Ο Έρικ συμμετείχε ένα δρομικό γκρουπ και ήθελε να πάει μαζί του ο Μπρετ. Εκείνος φοβόταν: ακόμα και αν κανείς δεν τον κορόιδευε μέσα στα μούτρα για τις αναπηρίες του, σίγουρα θα τον σχολίαζαν όλοι πίσω από την πλάτη του. Ο Έρικ ωστόσο τον διαβεβαίωνε: «μην φοβάσαι, τρέχουμε όλοι μαζί αλλά στην πραγματικότητα, ο καθένας τρέχει μόνος του, μέσα στους δικούς του ρυθμούς. Κανείς δεν δίνει σημασία στους άλλους».

Από μια συνήθεια που δεν ήταν καν βέβαιος πως ήθελε να εγκατασταθεί στη ζωή του, το τρέξιμο έγινε ένα τεράστιο πάθος. Ο Μπρετ δεν θα ξεχάσει ποτέ τον πρώτο του μαραθώνιο: τερμάτισε 96ος στους 101 που συμμετείχαν συνολικά αλλά σημασία είχε πως τερμάτισε. Πόσο γελοίες του φαινόντουσαν οι σκέψεις εκείνων που είχαν εξασφαλισμένη την σωματική τους ακεραιότητα και παρ΄όλα αυτά φοβόντουσαν να πάρουν μέρος σε έναν μαραθώνιο. «Σκέφτονται πως δεν θα τα καταφέρουν. Αυτό δεν βγάζει κανένα νόημα. Πως το ξέρουν; Πως ξέρει κανείς τι μπορεί και τι όχι αν δεν προσπαθήσει πρώτα;», λέει ο Μπρετ.

Στο εργοστάσιο με τους συναδέλφους του: άλλος άνθρωπος αφού ξεκίνησε το τρέξιμο.

Οι 5 ώρες και 59 λεπτά, ο χρόνος του τερματισμού του πρώτου του μαραθώνιου, μειώθηκε στην δεύτερη προσπάθειά του κατά είκοσι ολόκληρα λεπτά! Από μαραθώνιο σε μαραθώνιο συνέχισε να μειώνεται, ο καλύτερος χρόνος πλέον του 45χρονου άντρα είναι οι 4 ώρες και 22 λεπτά! Και σε κάθε αγώνα συνεχίζει να προσπαθεί να τον μειώσει όλο και παραπάνω.

Μόνιμοι σύντροφοι στο τρέξιμο ο Μπρετ και ο αδερφός του…

Ζει πλέον για αυτό. Οι συνάδελφοί του στο εργοστάσιο που δουλεύει, ο αδερφός του, η μητέρα του (η οποία αρχικά θεωρούσε μεγάλη αφέλεια το να ξεκινήσει το τρέξιμο και τον απέτρεψε!), άπαντες συμφωνούν: ο Μπρετ είναι ένας άλλος άνθρωπος από την ημέρα που ξεκίνησε να τρέχει. Και πράγματι: ποτέ δεν ήμαστε ίδιοι μετά τα γεγονότα που αλλάζουν τη ζωή μας…

Previous Story

Ο απελπισμένος μαχητής Τζέικ Ράιλι που βρέθηκε από την κόλαση στον παράδεισο

Next Story

Ο συγκλονιστικός πιτσιρικάς που τερμάτισε Μαραθώνιο μέσα στο νοσοκομείο!

Latest from Θέματα