KEVIN MORRIS

Ο απελπισμένος μαχητής Τζέικ Ράιλι που βρέθηκε από την κόλαση στον παράδεισο

/
1 min read

Ένας τραυματισμός στον αχίλλειο, μια θανατηφόρα λοίμωξη, ένα διαζύγιο και η ανεργία, «έσπασαν» τον Τζέικ Ράιλι, ο οποίος όμως μάζεψε τα κομμάτια του και επέστρεψε για να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. Και τα κατάφερε…

Ο Τζέικ Ράιλι δεν άφησε τον εαυτό του να επαναπαυτεί στην προσπάθειά του να προκριθεί στους Ολυμπιακούς, ούτε καν όταν μπήκε στα τελευταία δέκα μέτρα. Τους προκριματικούς Ατλάντα τους αντιμετώπισε, μέχρι και ελάχιστα πριν τον τερματισμό, ως μια δοκιμασία με τεράστιες απαιτήσεις και εγρήγορση, όπως άλλωστε όφειλε.

«Δεν θα υπάρξει επόμενη φορά», σκέφτηκε ο 32χρονος άντρας προτού ξεπεράσει τον Αμπντί Αμπντιραχμάν που ήταν μπροστά του και βρεθεί στην δεύτερη θέση πίσω από τον πρώτο Γκάλεν Ρουπ, που κατευθυνόταν προς τη γραμμή του τερματισμού.

Η φράση αυτή άλλωστε ήταν η μόνιμη φράση εμψύχωσης που είχε εδραιώσει μέσα στο μυαλό του και τον βοηθούσε να ανακαλεί στη μνήμη του κάθε αποτυχία που βίωσε πριν αγωνιστεί στον αγώνα της 29ης Φεβρουαρίου. Θυμόταν τη μόλυνση που έπαθε, τη σοβαρή χειρουργική επέμβαση στην οποία υποβλήθηκε και το διαζύγιο που βίωσε: όλα εμπειρίες των τελευταίων τριών ετών που τον έκαναν να αμφισβητεί μέσα του το αν πρέπει να συνεχίσει να κυνηγάει το όνειρο συμμετοχής στους Ολυμπιακούς Αγώνας. Αλλά στην τρίτη του συμμετοχή σε προκριματικά Ολυμπιακών, ο Ράιλι δεν είχε τίποτα να χάσει.

«Δεν έχει σημασία πόσο πονάς τώρα, πόσο καταπονημένο νιώθεις το σώμα σου. Δεν πρόκειται να έχεις άλλη ευκαιρία», σκεφτόταν ο Ράιλι καθώς πάλευε για την πρόκρισή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Όταν πέρασε τη γραμμή τερματισμού με προσωπικό χρόνο 2:10:02, μόλις ένα δευτερόλεπτο μπροστά από τον Αμπντιραχμάν, τελικά αφέθηκε να απολαύσει τη στιγμή: επιτέλους, ήταν στους Ολυμπιακούς.

Μετά τον τερματισμό, ο Ράιλι κατευθύνθηκε προς τον προπονητή του, Λι Τρουπ, ο οποίος με τη σειρά του είχε περάσει μια περίοδο που τον έκανε να αμφισβητήσει τον ρόλο του ως προπονητή. Όμως, οι δυο τους μαζί, βρήκαν μια δεύτερη ευκαιρία και την αγκάλιασαν.

«Περνούσαμε πολλά προσωπικά ζόρια, περίπου την ίδια εποχή. Η επιστροφή μου στις επαγγελματικές προπονήσεις συμπίπτει με τη δική του απόφαση να συνεχίσει να προπονεί. Ανακαλύψαμε έναν νέο ενθουσιασμό για το άθλημα», λέει ο Ράιλι για τον ίδιο και τον προπονητή του.

KEVIN MORRIS

Μια ζωή δρομέας

Από τις μέρες που πήγαινε γυμνάσιο, στο Μπέλινγχαμ της Ουάσιγκτον, ο Ράιλι αυτοπροσδιορίζοταν ως δρομέας. Το τρέξιμο τον οδήγησε στο πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, με τα χρώματα του οποίου είχε τη μια διάκριση πίσω από την άλλη. Αφού αποφοίτησε το 2012 με πτυχίο βιομηχανικής μηχανικής, ο Ράιλι έγινε επαγγελματίας δρομέας και μετακόμισε στο Μίτσιγκαν.

Το 2014, έκανε το ντεμπούτο του στους Μαραθώνιους τερματίζοντας με χρόνο 2:13:16 στον αγώνα του Σικάγο. Αλλά το 2015, άρχισε να αισθάνεται πόνους στον αχίλλειο τένοντα, κάτι που εξελίχθηκε σε μόνιμος τραυματισμός.

«Δεν έφευγε ποτέ και επιδεινωνόταν εν μία νυκτί. Είχα πόνους από τη στιγμή που ξυπνούσα. Ίσως να χαλάρωναν στο περπάτημα, αλλά ήταν πάντα εκεί», λέει ο Ράιλι.

Παρά το πρόβλημα δεν σταμάτησε τις προπονήσεις αλλά δεν κατάφερε να πάει στους Ολυμπιακούς του 2016. Για την ακρίβεια, τερμάτισε 15ος στα προκριματικά.

Τον Σεπτέμβριο του 2016, ο Ράιλι αποφάσισε να εγκαταλείψει τις προπονήσεις. Μαζί με τη σύζυγό του έφυγαν από το Μίτσιγκαν και επέστρεψαν στην Ουάσινγκτον, ελπίζοντας ότι θα βρει μια θέση εργασίας ως μηχανικός. «Ήμουν εντελώς απογοητευμένος εκείνη την περίοδο», λέει ο ίδιος.

Σαν να μην έφτανε ο πόνος στον αχίλλειο που δεν έλεγε να υποχωρήσει, ο Ράιλι χώρισε και με τη γυναίκα του. «Επέστρεψα στους γονείς μου και το να γυρνάς στο πατρικό σου στα 29 σου, χωρισμένος, χωρίς δουλειά και χωρίς δυνατότητα να τρέξεις, δεν είναι και ό,τι καλύτερο», τονίζει.

Η κακοτυχία του ωστόσο δεν τελείωσε εκεί. Τον Ιούνιο του 2017 τον έπληξε το σύνδρομο Lemierre, μια σπάνια βακτηριακή λοίμωξη που επηρεάζει το λαιμό και αν δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα, μπορεί να προκαλέσει θάνατο. Ευτυχώς, οι γιατροί πρόλαβαν τη λοίμωξη στα αρχικά της στάδια και τον γλύτωσαν. Έμεινε ωστόσο για πέντε ημέρες στο νοσοκομείο.

Ανησυχώντας για την ψυχική του κατάσταση, οι γονείς του τον ενθάρρυναν να προσπαθήσει να ξεκινήσει και πάλι τις προπονήσεις. «Δεν είσαι ο εαυτός σου, πρέπει να κάνεις κάτι, να προχωρήσεις, δεν μπορούμε να σε βλέπουμε έτσι», θυμάται τα λόγια τους ο Ράιλι.

Μετά από αυτά τα λόγια, ακριβώς την ίδια μέρα, πήρε τηλέφωνο τον Τρουπ, τον οποίο του είχαν συστήσει πολλοί γνωστοί του ως προπονητή. Ο Τρουπ, ο οποίος είχε τρεις συμμετοχές σε Ολυμπιακούς Αγώνες με τα χρώματα της Αυστραλίας, ήταν ο επικεφαλής της δρομικής ομάδας Boulder Track Club στο Κολοράντο και ενθάρρυνε τον Ράιλι να συμμετάσχει σε αυτή. Μια εβδομάδα αργότερα, τον Οκτώβριο του 2017, ο Ράιλι μετακόμιζε στο Κολοράντο.

Οι κατάρες συνεχίζονταν…

Ο Τρουπ κατάλαβε αμέσως το επίπεδο του Ράιλι. «Ήταν μια κλάση πάνω από όλα τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας. Τον θαύμαζα», έλεγε για τις πρώτες τους επαφές. Όμως τα πράγματα δεν ήταν γραφτό να πάνε καλά για πολύ.

Μόλις λίγους μήνες μετά, τον Φεβρουάριου του 2018, ένα μέλος της ομάδας του Τρουπ αυτοκτόνησε. Ο ίδιος άρχισε να αμφισβητεί τις προπονητικές του δυνατότητες, πολλά μέλη παράτησαν την ομάδα, η οποία ουσιαστικά διαλύθηκε και σαν να μην έφτανε αυτό, ο ίδιος αναγκάστηκε να βάλει λουκέτο στο μαγαζί με αθλητικά είδη που είχε λόγω οικονομικών προβλημάτων. «Η Ρώμη δεν χτίστηκε σε μια μέρα αλλά γκρεμίστηκε σε ένα βράδυ. Έτσι έγινε και με εμένα. Οι κόποι μιας 20ετίας γκρεμίστηκαν σε λίγες μέρες», είχε πει ο ίδιος.

Όσοι έμειναν μαζί του στην ομάδα, του Ράιλι συμπεριλαμβανομένου, υπήρξαν μεγάλο στήριγμα. Ήταν λίγοι αλλά αρκούσαν για να σταθεί στα πόδια του ο Τρουπ. Ο ίδιος θυμάται να κάνει την συνειδητοποίηση αυτή στις 6 τα ξημερώματα ενώ κοιμόταν: «Αυτά τα παιδιά πιστεύουν σε εμένα, δεν πρέπει να τα απογοητεύσω».

Την ίδια στιγμή, ο Ράιλι αποφάσιζε να χειρουργηθεί στον αχίλλειο τένοντα. Ήξερε πως αυτή θα είναι η τελευταία του ευκαιρία. Αν δεν κατάφερνε να σταθεί στα πόδια του μετά από αυτό, πολύ δύσκολα θα ξεπερνούσε το πρόβλημα. Όταν έκανε την εγχείρηση, η σχέση που είχε αρχίζει να χτίζει με τον Τρουπ ήταν καθοριστική για να βρει εκ νέου τα βήματά του. Με έναν εντυπωσιακό τρόπο, όσο ο Ρίλεϊ κατάφερνε σταδιακά να ξανατρέξει μετά το χειρουργείο, τόσο περισσότερο στεκόταν στα πόδια του και ο Τρουπ.

Η οριστική επιστροφή

Την άνοιξη του 2019, ο Ράιλι είχε ξεκινήσει τις προπονήσεις κανονικά. Όλο το καλοκαίρι έτρεχε σε μικρούς αγώνες καταφέρνοντας σταδιακά να χτίζει την αυτοπεποίθησή του εκ νέου.

Η μεγαλύτερη δοκιμασία του ήταν η συμμετοχή στον Μαραθώνιο του Σικάγο, τον Οκτώβρη του 2019. Ο Ράιλι εκεί ένιωσε ξανά την αδρεναλίνη που νιώθει κανείς πριν τους μεγάλους αγώνες και ήξερε πως το είχε ξαναβρεί. Τερμάτισε 8ος αλλά το σημαντικότερο ήταν πως μετά από τρία χρόνια ένιωθε ξανά δρομέας όχι μόνο βιολογικά αλλά και ψυχολογικά.

Πριν τα προκριματικά της Ατλάντα, ο Τρουπ ενθάρρυνε τον Ράιλι να αγκαλιάσει την ευκαιρία: «Αυτό είναι ένα παιδικό σου όνειρο. Πιάσε το, μην το αφήσεις να φύγει». Η δεύτερη θέση ήταν ένας θρίαμβος.

«Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να βλέπεις έναν “σπασμένο” άνδρα να επιστρέφει», είπε ο Τρουπ. Και πρόσθεσε: «Και όταν αυτοί οι άνθρωποι επιστρέφουν, δεν έχουν τίποτα να χάσουν».

Previous Story

Ο δρομέας με την πιο παράξενη συλλογή που σίγουρα κρύβει μια μικρή… τρέλα

Next Story

Η τεράστια ψυχική δύναμη του Μπρετ Ντάνλαπ!

Latest from Editor's Pick