Η ατέλειωτη δρομική κούρσα του Γκόρντι Άινσλεχ στο… καζάνι της κόλασης

/
1 min read

Το ημερολόγιο έγραφε 3 Αυγούστου 1974 και ο ήλιος έκαιγε πάνω από τον Γκόρντι Άινσλεχ. Τα πόδια του τον πέθαιναν από τον πόνο και ο ίδιος ήθελε απεγνωσμένα να καθίσει. Είχε διανύσει τρέχοντας μια κολασμένη διαδρομή μέσα από την έρημο της Καλιφόρνια. Ο αέρας που παραγόταν εν μέσω των 40 βαθμών κελσίου, χτυπούσε πάνω στο σώμα του και τον έκανε να νιώθει λες και βρίσκεται σε κάποιο καζάνι της κόλασης. Ο ιδρώτας που έτρεχε στο πρόσωπό του είχε αρχίσει να γίνεται ασήκωτος.

Ο 27χρονος δρομέας χρειαζόταν όσο τίποτα άλλο λίγο νερό. Και λίγο φαγητό. Και ανθρώπινη επαφή. Πάνω απ’ όλα όμως ήθελε να τελειώσει αυτό το μαρτύριο. Είχε ξαναβρεί τη λογική του. Μα τι σκεφτόταν όταν έπαιρνε απόφαση να κάνει αυτή την διαδρομή τρέχοντας;

Σε ένα κομμάτι αυτής της εφιαλτικής κούρσας που έμοιαζε να μην έχει τελειωμό, είδε ένα νεκρό άλογο στις όχθες ενός ποταμού. Προσπάθησε να το βοηθήσει προτού επιβεβαιώσει πως πράγματι είναι άψυχο το σώμα του. Όταν κατάλαβε πως αυτή η διαδρομή ήταν τόσο δύσκολη που μπορούσε να οδηγήσει ένα άλογο στον θάνατο, τότε άρχισε να φοβάται στα σοβαρά και για την δική του επιβίωση.

Ο Γκόρντι προσπαθούσε να κάνει κάτι που κανένας δρομέας στην ιστορία δεν είχε κάνει στο παρελθόν: να ολοκληρώσει τον αγώνα που είναι τώρα γνωστός ως «Western States 100» τρέχοντας. Ήταν ένας αγώνας ιδιαίτερα δύσκολος ακόμα και αν τον διένυε κανείς καβάλα σε ένα άλογο. Ο Γκόρντι το έκανε τρέχοντας…

Διότι ο «Western States 100» είχε ξεκινήσει ως ένας ιπποδρομιακός αγώνας. Δημιουργήθηκε το 1955 από τον Γουεντέλ Τ. Ρόμπι, ο οποίος ήθελε να αποδείξει ότι τα άλογα μπορούσαν να καλύψουν 100 μίλια την ημέρα. Το 1971 και το 1972, ο Γκόρντι είχε περάσει τη γραμμή τερματισμού του με το άλογο του, τον Ρέμπελ. Στην τρίτη προσπάθεια, το 1973, είχε ένα άλλο άλογο, τον Ράτλνοζ. Ο Ράτλνοζ χτύπησε στον άγριο δρόμο και δεν μπορούσε να συνεχίσει να τρέχει και έτσι παράτησε την διαδρομή στο 20ο μίλι. «Υπάρχει μια φήμη ότι άφησα το άλογο και τελείωσα τον αγώνα με τα πόδια αλλά αυτό δεν ισχύει», λέει ο Γκόρντι για την κούρσα του 1973. Όμως του πέρασε από το μυαλό να κάνει κάτι τέτοιο. Και το σκεφτόταν για ένα χρόνο: πόσο δύσκολο θα ήταν συμμετάσχει κανείς σε αυτόν τον αγώνα με τα πόδια;

Αυτή η σκέψη φούντωνε όλο και περισσότερο στο μυαλό του για τον επόμενο ένα χρόνο. Ήταν άλλωστε ένας εξαιρετικός δρομέας και αρκετά υπερόπτης για να πιστεύει πως μια διαδρομή που άπαντες την έκαναν ως αναβάτες αυτός θα μπορούσε να την κάνει με τα πόδια του. Ανάμεσα στον αγώνα του 1973 και του 1974 μελετούσε όλο και περισσότερο την διαδρομή και όλο και περισσότερο του φαινόταν εφικτό να μπορούσε να το καταφέρει. Εν τέλει, πήρε την ιστορική απόφαση: στο «Western States 100» θα έπαιρνε μέρος ως παραδοσιακός δρομέας και όχι ως αναβάτης. Με τα πόδια του και όχι πάνω σε κάποιο άλογο.

Φυσικά, δεν υπήρχε ζήτημα πρωτιάς: τα άλογα μπορούσαν να διανύσουν σε ασύλληπτα μικρότερο χρόνο τα 100 μίλια, δηλαδή τα περίπου 160 χιλιόμετρα της διαδρομής, σε σχέση με έναν άνθρωπο. Ο Γκόρντι ήθελε απλά να καταφέρει να τα τρέξει. Την κοιλάδα του Σκουό, που βρισκόταν στην αρχή της διαδρομής, την ανηφόρισε αναγκαστικά περπατώντας: ήταν αδύνατο κάτι διαφορετικό. Στη συνέχεια, σταδιακά και όσο περνούσε μέσα από τα ίσια μονοπάτια άρχισε να τρέχει. Και αρχικά, για τα πρώτα 20 μίλια περίπου τα πήγαινε πολύ καλά. Τόσο καλός αθλητής ήταν. Μετά ωστόσο άρχισαν τα δύσκολα.

Όταν είχε φτάσει περίπου στο 25ο μίλι ήταν ήδη εξαντλημένος. Είχε κάνει μόλις το 1/4 της διαδρομής και ένιωθε πως ήταν ανθρωπίνως αδύνατο να καταφέρει να συνεχίσει. Πίστευε πως όλη του η ενέργεια είχε εξαντληθεί ήδη.

Έσφιξε τα δόντια και τα έδωσε όλα μέχρι να φτάσει στο 29ο μίλι. Εκεί θα τον περίμενε η φίλη του, η Έλεν με ένα καινούριο ζευγάρι αθλητικά παπούτσια. Ο Γκόρντι είχε προνοήσει πως μέχρι εκείνο το σημείο ίσως είχε αρχίσει να ζορίζεται και τα καινούρια, αχρησιμοποίητα παπούτσια που θα του έδινε η Έλεν θα ήταν μια ανακούφιση για τα πόδια του. Όταν έφτασε στο 29ο μίλι τελικά, η Έλεν ήταν εκεί αλλά χωρίς τα παπούτσια. Ο Γκόρντι τα είχε αφήσει στο σπίτι της το προηγούμενο βράδυ για να του τα φέρει, όμως η ίδια του είπε πως δεν τα βρήκε πουθενά όσο και αν έψαξε – και πράγματι, τα παπούτσια βρέθηκαν τελικά δυο μήνες μετά τον αγώνα. Οι ειλικρινείς της συγγνώμες δεν ανακούφισαν και πολύ τον Γκόρντι, που έπρεπε να συνεχίσει να τρέχει με τα ίδια παπούτσια.

Όταν είχε φτάσει περίπου στο 25ο μίλι ήταν ήδη εξαντλημένος. Είχε κάνει μόλις το 1/4 της διαδρομής και ένιωθε πως ήταν ανθρωπίνως αδύνατο να καταφέρει να συνεχίσει.

Συνέχισε να τρέχει ωστόσο. Όμως η διαδρομή γινόταν όλο και πιο δύσκολη. Οι μικροί θάμνοι και ο μαύρος άνθρακας από το πριν μερικά χρόνια καμένο δάσος της περιοχής, απορροφούσαν όλο τον ήλιο, κάνοντάς τον απίστευτα ζεστό. Δύο ημέρες πριν από τον αγώνα είχε τοποθετήσει στρατηγικά 10 μπουκάλια Gatorade κατά μήκος των πρώτων 52 μιλίων της διαδρομής. Τα ήπιε όλα αλλά ο οργανισμός συνέχισε να υποφέρει. Οι δε σταθμοί βοήθειας που ήταν στημένοι ανά συγκεκριμένες αποστάσεις της διαδρομής μόνο νερό, σανό και σιτάρι. Αλλά με εξαίρεση το νερό, αυτά ήταν άχρηστα στον Γκόρντι, που δεν ήταν άλογο αλλά άνθρωπος.

Όταν έφτασε στο 55ο μίλι, όπου και τον περίμενε η φίλη του, Νταϊάν Ρίπλεϊ, ο Γκόρντι της είπε: «Υπάρχει ένα νεκρό άλογο στο φαράγγι. Θα μπορούσα να είμαι στη θέση του». Στη συνέχεια, σωριάστηκε κάτω από τα πεύκα όπου καθόταν η Νταϊάν. «Θα τα παρατήσω» της είπε ενώ ξέπλενε το πρόσωπό του.

Στο πρώτο κομμάτι της διαδρομής

Η Νταιάν τον περιποιήθηκε. Του έδωσε νερό και τέσσερα δισκία αλατιού. Στη συνέχεια του έκανε μασάζ στα πόδια του. Ο Γκόρντι έκλαιγε από τον πόνο. Ένιωθε λες και μια τεράστια κράμπα είχε καταλάβει όλο το σώμα του. Μετά από 30 λεπτά ξεκούρασης και χαλάρωσης, οι μύες του άρχισαν να επανέρχονται στην κανονική τους κατάσταση. Ο Γκόρντι ένιωθε να έχει επανέλθει. Σηκώθηκε και το πήρε απόφαση: θα τελείωνε τον αγώνα.

Οι ώρες που ακολούθησαν μέσα στην άγρια έρημο έμοιαζαν με υπαρξιακή κατάβαση. Καθώς προχωρούσε, βήμα με το βήμα, έβλεπε όλη του τη ζωή να περνάει μπροστά από τα μάτια του. Αναμνήσεις από τον πατέρα του, που είχε πεθάνει όταν ο ίδιος ήταν πολύ μικρός, από τα εφηβικά του χρόνια, από τους έρωτές του: όλα περνούσαν μπροστά από τα μάτια του ενώ έτρεχε. Νύχτωσε, ξημέρωσε, ο ήλιος ξαναβγήκε καυτός και εκείνος συνέχιζε να τρέχει.

Όταν ο Γκόρντι πέρασε τελικά τη γραμμή τερματισμού, η ώρα ήταν 16:30. Έτρεχε για 23 ώρες και 42 λεπτά! Σωριάστηκε στο έδαφος εξαντλημένος. Τα είχε καταφέρει! Έβγαλε επιτέλους τα παπούτσια του για να συνειδητοποιήσει ότι τα πέλματά του είχαν γεμίσει αίμα από τις βαθιές φουσκάλες που είχαν σπάσει. Αλλά αυτό είχε μικρή σημασία: μια υπεράνθρωπη αποστολή μόλις είχε ολοκληρωθεί με επιτυχία.

Αναμνήσεις από τον πατέρα του, που είχε πεθάνει όταν ο ίδιος ήταν πολύ μικρός, από τα εφηβικά του χρόνια, από τους έρωτές του: όλα περνούσαν μπροστά από τα μάτια του ενώ έτρεχε.

Έπρεπε να περάσουν τέσσερα χρόνια για να επιχειρήσει να επαναλάβει αυτή την κολασμένη διαδρομή. Το καλοκαίρι του 1978 όμως ξαναβρέθηκε στη γραμμή εκκίνησης του «Western States 100». Όμως πλέον δεν ήταν ο μοναδικός πεζός. Ήταν ένας από τους 62 δρομείς που θα έτρεχαν τη διαδρομή. Διότι στα τρία χρόνια που είχαν μεσολαβήσει, υπήρξαν και άλλοι που επιχείρησαν να πετύχουν το ίδιο κατόρθωμα με τον ίδιο. Από τους 62 δρομείς που έκαναν την διαδρομή με τα πόδια το 1978, τερμάτισαν οι 30. Ο Γκόρντι ήταν ανάμεσά τους.

Έχοντας μόλις πετύχει το ακατόρθωτο…

Ο Γκόρντι είναι πλέον 72 χρονών. Ο «Western States 100» είναι ένας από τους πιο δημοφιλείς υπερμαραθώνιους των ΗΠΑ. Κι όμως: πριν το δοκιμάσει και τα καταφέρει ο ίδιος, κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι οι άνθρωποι μπορούν να τρέξουν αυτή την απόσταση.

Όταν τον ρωτάνε γιατί πιστεύει πως τελικά αυτή η διαδρομή έγινε τόσο διάσημη εκείνος λέει: «Όταν κάνεις αυτή την διαδρομή αλλάζει ο τρόπος που βλέπεις την ίδια τη ζωή. Γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος».

Ο Γκόρντι σε ηλικία 58 χρονών, τερματίζει για μια ακόμα φορά τον «Western States 100»

Το 1974 ήταν η πρώτη που τερμάτισε αυτή την διαδρομή με τα πόδια. Το 1978 το κατάφερε για δεύτερη. Ο 72χρονος δρομέας πλέον προετοιμάζεται για την 35η συμμετοχή του στο «Western States 100» και είναι ο πιο διάσημος θαμώνας της.

Previous Story

Γεννημένοι δρομείς: Ο μυστήριος λαός των Ταραουμάρα και τα μυστικά τους

Next Story

Η Ρομπίν Αρζόν, η κατάσταση ομηρίας στο μπαρ του Μανχάταν και το τρέξιμο!

Latest from Editor's Pick